Achalazja: Klasyfikacja Chicago

Achalazja jest jedną z diagnoz różnicowych u pacjentów z objawami dysfagii. Manometria wysokiej rozdzielczości (HR) jest obecnie uważana za złoty standard diagnostyczny zaburzeń motoryki przełyku. Manometria nie tylko ustala diagnozę, ale także pozwala na klasyfikację stanu na podtypy, które mogą być ważne dla późniejszego leczenia. Wyróżnia się trzy podtypy achalazji w tzw. klasyfikacji Chicagowskiej. Achalazja występuje, gdy rozluźnienie dolnego zwieracza przełyku podczas połykania jest ograniczone lub nieobecne, a perystaltyka propulsywna w rurowym przełyku nie występuje lub została zastąpiona przedwczesnym skurczem. W manometrii o wysokiej rozdzielczości konieczne jest zatem zastosowanie znormalizowanej procedury (10 mokrych jaskółek) i początkowo zmierzenie zintegrowanego ciśnienia relaksacyjnego (IRP; wartość normalna < 15 mmHg) na złączu przełyku (EGJ), a także ocena wzorca perystaltyki.

wyniki normalne:

IRP ? 15 mmHg, normotensyjna, perystaltyka propulsyjna

achalazja typu I:

IRP > 15 mmHg, brak perystaltyki (wytwarzanie ciśnienia pan-przełyku< 20%)

achalazja typu II:

IRP > 15 mmHg, brak perystaltyki (wytwarzanie ciśnienia pan-przełyku? 20%)

achalazja typu III:

Achalasie Typ III
IRP > 15 mmHg, brak perystaltyki (przedwczesne skurcze ? 20%)

klasyfikacja najlepiej przeprowadzić u pacjentów bez wcześniejszego leczenia. Szczególnie w kontekście klinicznym i przy coraz większym doświadczeniu ważne jest ocenianie i leczenie zmian, takich jak nietypowe formy achalazji, a przede wszystkim formy, które reprezentują pseudo-achalazję w chorobach nowotworowych.

przykładowy przypadek pseudo-achalazji:

Fallbeispiel Pseudoachalasie

jest to przypadek pseudo-achalazji – u tej pacjentki objawy dysfagii były spowodowane rakiem dystalnym przełyku ze wzrostem podśluzówkowym. Nowo pojawiająca się, szybko postępująca dysfagia i znaczna utrata masy ciała, a także wyniki manometryczne, wykazujące pozorną relaksację wywołaną przełykaniem, doprowadziły do drugiego badania endoskopowego z histologicznym potwierdzeniem diagnozy.

  1. Roman S, Huot L, Zerbib F et al. Manometria o wysokiej rozdzielczości poprawia diagnozę zaburzeń motoryki przełyku u pacjentów z dysfagią: randomizowane wieloośrodkowe badanie. Am J Gastroenterol. 2016;111:372-80.
  2. Kahrilas PJ, Bredenoord AJ, Fox m et al. The Chicago Classification of esophageal motility disorders, v3.0.Neurogasterol Motil. 2015;27:160-74.
  3. Pandolfino JE, Kwiatek MA, Nealis T et al. Achalazja: a new clinically relevant classification by high-resolution manometry. Gastroenterologia. 2008;135:1526-33.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.