Pierre Jean Georges Cabanis (1757-1808): an early XIX century source for the concept of nervous energy in European behavioral neurosciences

XIX wiek był świadkiem wielu postępów w koncepcjach neuronauki. Wśród godnych uwagi są: Charles Bell (1774-1842) i François Magendie (1783-1855) identyfikacja sensorycznych i motorycznych ścieżek, Thomas Henry Huxley (1825-1895) opracowanie teorii ewolucji w kontekście porównawczej neuroanatomii, Emile Du Bois-Reymond (1818-1896) i Hermann von Helmholtz (1821-1894) prace w eksperymentalnej neurofizjologii i nad koncepcją układu nerwowego energia. W Niemczech idea, że układ nerwowy składał się z dwóch elementów, jeden, który generował energię nerwową, a drugi, który prowadził ją w całym ciele, miała szeroką walutę w połowie XIX wieku. We Francji Pierre Jean Georges Cabanis (1757-1808), lekarz, filozof i jeden z założycieli nowoczesnej psychofizjologii, twierdził, że mózg jest częścią ciała, w której przechowywana jest energia elektryczna. W swoim Rapports du Physique et du Moral de l ’ homme, opublikowanym w latach 1796-1802 (przetłumaczonym na język niemiecki pod tytułem Verhältnis der Seele zum Körper (1808)), Cabanis zaproponował nowe idee dotyczące funkcji mózgu, własnej wrażliwości mózgu, koncepcji woli i chemicznych podstaw aktywności nerwowej. W raportach Cabanis zaproponował teorię, w jaki sposób mózg i nerwy odnoszą się do myśli i zachowania. Zapowiadając późniejsze zmiany w neuropsychologii, zasugerował, że różne części układu nerwowego mają oddzielne funkcje. Pomimo tego, że Cabanis miał wiele interesujących pomysłów na funkcjonowanie mózgu, został w dużej mierze zignorowany przez historyków neuronauki; np. jest krótko wymieniony w Clarku i Jacynie (1989), tylko w dwóch przypisach w Neuburger (1897/1981), a wcale nie w Finger (1994). Dalekosiężna teoria działania mózgu cabanisa pomogła ukształtować zrozumienie ogólnego pojęcia energii nerwowej w dziewiętnastowiecznej Europejskiej neuronauce.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.